sábado, 11 de abril de 2020

Rocío Álvarez | Diplomada en Enfermaría | Santa Maria da Feira

Rocío Alvarez López
Diplomatura en Enfermaría (1998) | UVigo
Especialista en Enfermaria Pediátrica (2016) DGPU
Enfermeira en UCI Neonatal en Hospital São Sebastião, Centro Hospitalar Entre Douro e Vouga, Santa Maria da Feira

Aquí donde resido a partir del día 11 de marzo empezó a hablarse de cerrar las escuelas de forma oficial a partir del día 16 pero lo cierto es que los niños dejaron de ir por iniciativa/miedo de los padres a partir del día 12 de marzo. A eso le siguió el cierre de todo el comercio y restauración, quedando tan sólo abiertos los servicios esenciales. Esta zona está muy próxima de Ovar, que resultó ser un gran foco de COVID-19. De hecho, en el Hospital el primer caso positivo fue, el día 11 de marzo, una adolescente de 17 años de Ovar que acudía aquí a la escuela. Como primer caso fue transferida para Porto, Hospital São João, que concentró la mayor parte de los casos en un inicio. A partir de ahí comenzaron las cuarentenas preventivas asintomáticas que después se vió que resultaban inviables, pasando a quedar en cuarentena únicamente aquellas personas que manifestasen sintomatología.

A día de hoy,11 de abril, ya se han establecido todos los protocolos necesarios, existe una UCI que atiende exclusivamente COVID-19, en la REA de quirófano se atienden los pacientes que normalmente estarían en la UCI y en urgencias existen bien definidos los circuitos para atender COVID-19. De momento no hay ningún servicio colapsado ni con falta de ventiladores o material aunque el material está muy resguardado para evitar cualquier desperdicio innecesario.

Santa Mª da Feira a día de hoy ocupa el puesto número 12 del país en número de casos confirmados infectados por coronavirus. Y está rodeada de ayuntamientos que ocupan los primeros puestos, como Porto, Gaia, Maia, Matosinhos, Gondomar, Ovar…

Ha habido muchas muestras de solidaridad con el Hospital y el personal sanitario. Algunos supermercados tienen horario de abertura exclusivo para  nosotros, muchas empresas traen comida o material tipo protección ocular o máscaras.

En los supermercados no ha habido falta de productos ni desabastecimiento.  Por las calles no hay casi nadie, las carreteras están prácticamente vacías pero no se impide el paseo sanitario con los niños por los alrededores de casa y se ve gente corriendo por las calles aunque muy poca y a diferentes horas. En casa los niños una vez acabadas las vacaciones de semana santa van a tener clases por la Televisión, Teleescola. Y durante el mes de marzo los profesores fueron mandando fichas para hacer en casa con la ayuda de los padres. También hay mucha gente teletrabajando. Lo de salir a los balcones a aplaudir aquí no se está haciendo. 

venres, 10 de abril de 2020

Víctor Gómez | MU en Contaminación Industrial | Amazonas

Víctor Gómez
Mestrado Universitario en Contaminación Industrial: Avaliación, Prevención e Control (2015) | UVigo
Doutorando en Ciencias para o Desenvolvimento Sustentable na UNTRM de Amazonas

El primer caso de COVID-19 en el Perú fue detectado el 6 de marzo, se trataba de una persona que regresaba al Perú luego de sus vacaciones por Europa.  El Presidente lo confirmaba en una conferencia de prensa, quizá en ese entonces muchos (incluido yo) no se imaginaban lo que realmente esto iba a significar, a pesar de conocer las noticias sobre lo que ocurría en otros países, principalmente China, Italia y España.  El gobierno conocedor de que el sistema de salud tenía muchas deficiencias y consciente de que, si no se adoptaban medidas para frenar el contagio del virus, simplemente esto iba a colapsar; el 11 de marzo mediante D.S. N° 008-2020-SA se declaraba en Emergencia Sanitaria a nivel nacional por el plazo de noventa (90) días calendario y dictaba medidas de prevención y control del COVID-19.  Una de las primeras medidas fue el suspender el inicio del periodo académico para todos los niveles, además de reuniones o eventos que puedan congregar más de 300 personas. 

Ante el avance de contagios el Gobierno mediante Decreto Supremo Nº 044-2020-PCM declaró el Estado de Emergencia Nacional, por el plazo de quince (15) días calendario, y dispuso el aislamiento social obligatorio (cuarentena), solo teniendo acceso a los bienes y servicios esenciales. Sin embargo, cada vez las medidas se han hecho más restrictivas, esto debido a la aparición de mayor cantidad de casos y al caso omiso a las disposiciones de cierta parte de la población. Así por ejemplo se ha decretado los “toque de queda” desde las 8 pm a 4 am; hoy 10 de abril esto ya es de 6 pm a 4 am y en algunas regiones con mayor cantidad de infectados y mayor desobediencia a las restricciones desde las 4 pm a 4 am. De acuerdo al paso de los días y la complicación de la situación, la “cuarentena” se fue ampliando, en un principio hasta el 12 abril; sin embargo, ayer (9 de abril) se amplío nuevamente hasta el 26 de abril (al menos por ahora).  La situación actual es complicada sobre todo para la población vulnerable que económicamente no puede costear estas semanas debido a que viven del “día a día”, esto a pesar que el gobierno ha adoptado ciertas medidas como bonos económicos y canastas de alimentos, pero muchas veces esto no llega a los que realmente lo necesitan.  Esto parece que se va a complicar mucho más ya que según los especialistas y el mismo gobierno se vienen las semanas más difíciles.  A día de hoy según fuentes oficiales los casos se han incrementando a 5256 y se tienen 138 fallecidos.  Seguramente no es nada comparado con la realidad de España, pero como se dice lo peor aún está por venir.

En lo personal estoy siguiendo un programa de doctorado en la región Amazonas, cuyas actividades también se suspendieron, ahora estoy cumpliendo responsablemente las disposiciones establecidas junto a mi esposa e hijo, con la esperanza de que pronto la situación mejore para todos los países.  

¡¡ÁNIMO MUNDO!!

xoves, 9 de abril de 2020

José Couceiro | Enxeñeiro Técnico Forestal | Skellefteå

José Couceiro
Enxeñaría Técnica Forestal, especialidade en Industrias Forestais (2008) | UVigo
Enxeñaría Mecánica en Tecnoloxía da Madeira na Universidade Tecnolóxica de Luleå/Luleå Tekniska Universitet
Associate Senior Lecturer no Departamento de Engineering Sciences and Mathematics na Luleå University of Technology in Skellefteå

O primeiro caso de COVID-19 no país foi unha persoa que chegou directamente dende Wuhan (China) o 31 de xaneiro, pero o primeiro contaxio no país non se rexistrou ata o 6 de marzo. A día 9 de abril o número de casos positivos confirmados dende aquela son 8419, o número de persoas que precisaron coidados intensivos é 678 e o número de persoas falecidas é 687.

Como posiblemente sabedes, Suecia está a tomar un enfoque relativamente suave ante a pandemia, tendo como obxectivo que a enfermidade se estenda lentamente entre as persoas que non son grupo de risco mentres que se tenta illar a quen si o son, para así conseguir inmunidade de grupo. Non se están producindo grandes restricións polo de agora e o virus estase a estender polo país con bastante axuste aos modelos estatisticos da Axencia Sueca de Saúde (Folkhälsomyndigheten). As únicas restriccións agora mesmo en vigor son:
-  Prohibidas xuntanzas de máis de 50 persoas
-  Prohibidas visitas ás residencias de maiores
-  Ensinanza a distancia para institutos e universidades
-  Prohibidos os buffés de comida

O resto de medidas que se están tomando son recomendacións, como a de traballar dende a casa tanto como sexa posible, non viaxar polo país e suprimir todo contacto social cando se teña o máis minimo sintoma. Para facilitar este último punto, o goberno suspendeu o día de carencia que existe cando un traballador se ausenta por doenza. Durante a crise modificouse o número máximo de días de baixa que un traballador pode coller sen certificado médico para que pasasen de 7 a 21 días.

A nivel profesional a universidade ínstanos a traballar dende a casa na medida do posible, e a seguir as recomendacións de Folkhälsomyndigheten. As clases presenciais están suspendidas, a educación estase a facer online, incluídos os exames. Isto retrasou o calendario académico aproximadamente unha semana. Segue sendo posible acceder ás nosas oficinas e laboratorios, pero a presenza de traballadores nas instalacións da universidade reduciuse moito, tal vez un 80 pou 90 %. Nas últimas tres semanas eu despraceime ao campus catro veces para traballar en laboratorio.

A nivel persoal, ao non haber restricións, as molestias son poucas comparadas coa situación en Galicia. Penso que a poboación está a cumprir as recomendacións relativamente ben, e as medidas están a ter efecto, como reflexan os datos de, por exemplo, a expansión dos calicivirus causantes de gastroenteirite e que debería estar agora mesmo no pico anual e sen embargo caeu en picado. A vida social tamén se reduciu moito. Non se produciron situacións de desabastecemento de ningún tipo, pero si se fixeron moitos ERTES, sendo o máis sonado o da aeroliña SAS. A ausencia de clientes en tendas e restaurantes está a deixar algúns pequenos negocios en situación case que de quebra.

Espero que esta situación que estades a sufrir moito máis vos aí remate o antes posible. Moitos ánimos!

mércores, 8 de abril de 2020

Mar Vicente | Licenciada en Belas Artes | Viena

Licenciatura en Belas Artes (2004) | UVigo
Vive en Austria desde 2008 e traballa como artista plástica

En xaneiro do 2018 mudeime co meu marido a Shkodra-Albania, xa que alí comezou a impartir clases nun instituto austríaco, polo que trasladei o meu estudo de Viena a Shkodra. 

O 9 de marzo o ministerio albanés suspendeu as clases repentinamente por motivo do COVID-19, daquela por dúas semanas. Vendo o que xa estaba a suceder na veciña Italia, e razóns como que en Albania, e particularmente en Shkodra, o sistema sanitario é prácticamente inexistente pola falta de medios, etc, etc e que, en xeral, o sistema albanés ten outras maneiras de actuar ó que vamos denominar Unión Europea; decidimos coller o coche e marchar para Austria antes de que pecharan fronteiras (ademais tendo a referencia de China vimos con claridade que a situación ía a durar máis desas dúas semanas) 

Dadas as circunstancias profesionais, digamos nómadas, nós non temos un domicilio propio en Austria e cando mudamos a Albania rexistrámonos no domicilio dos meus sogros. 

O día 10 chegamos a Austria, non queríamos correr ningún risco (tíñamos moitos motivos que estenderían demasiado esta crónica) e decidimos “illarnos” pra evitar contacto coa familia e alugamos un apartamento nun pobo próximo. Dende entón levamos máis ou menos confinados.

Mentras tanto en Albania comeza o caos, a presenza militar nas rúas e restrinxen ó máximo todo tipo de movemento. A partir do día 13 ou 14 (non recordo ben) está prohibido usar o coche, comezan a pechar as fronteiras, voos, etc, etc

En Austria pecháronse as escolas e estableceuse o estado de alerta o luns seguinte (día 16) como en España, aínda que aquí está permitido saír a pasear, ir ó bosque, facer deporte, etc. Os casos de COVID-19 concéntranse no Tirol, a zona estivo en completa corentena e alí non se permitiu saír da casa (excepto pra comprar) ata onte. Foron aparecendo máis e máis casos con maior intensidade en zonas urbanas como por exemplo Viena, pero sen causar (de momento) o colapso sanitario. 

A miña situación profesional nestes momentos está bastante parada, a expo individual de maio anulouse e a colectiva de xuño tamén. Teño dúas máis programadas en setembro e decembro que seguramente se adiarán. Polas particulares circunstacias non podo producir-materializar a obra que tiña en plan, aínda que si proxectar e cavilar. Dalgunha maneira safo momentaneamente cos ingresos dos últimos meses que foron bastante frutíferos, pero non hai ingresos á vista do que queda de ano; produción tampouco, polo que as poucas posibilidades de venda esténdense moito máis alá dun posible fin da crise.  

Outra vantaxe que de momento me permite “respirar” bastante é que afortunadamente en Austria existe un “plan de artistas autónomos” (ó que estou inscrita), específico ó ámbito artístico e que subvenciona, por completo ou en parte, a taxa mensal de autónomos. Sempre e cando esteas na franxa dun mínimo e un máximo de ganancias e acorde ós ingresos do ano anterior. A estes fondos da KSVF  pódese recorrer tamén no caso de emerxencia económica, o mesmo pódese solicitar ó ministerio de cultura austríaco e algunhas asociacións de artistas que teñen fondos específicos para urxencias económicas extremas reais, ós que se ten acceso de inmediato. Para a crise do COVID-19 desenvolveuse tamén un plan de axudas por parte de asociacións artísticas e da KSVF.

Nestes momentos o goberno austríaco comunicou a intención de ir abrindo algún comercio máis e informa que cara ó verán posiblemente se poda viaxar dentro do país. 

Mentres tanto en Albania escasea a información, non se pode saír baixo nengún concepto, só se pode saír unha hora á semana e unha persoa de cada casa (á que se lle dá un permiso, que controlan na rúa cando te atopan). O COVID-19 tamén está presente, pero descoñecemos as dimensións. Temos que ter en conta que nun país sen medios non se poden facer test e, polo tanto, “non” hai infectados. 

Como artista sempre vivín ó día ou no curto prazo e dalgunha maneira ou doutra un vai “adiante”. Penso que pasarán uns cantos meses ata que poda aceder á miña casa e ó meu estudo. Tento manterme estable porque agora mesmo é o máis saudable.

Tamén son consciente de que a miña situación profesional en Austria é, tanto en xeral como  particularmente agora, máis favorable da que tería residindo en España.

Paula Rivas | Dra. e Licenciada en Bioloxía | Praga

Paula Rivas 
Licenciatura en Bioloxía (2009) | UVigo
Doutora en Neurociencias (2016) | UVigo
Postdoc no Instituto de Medicina Experimental (CAS) en Praga

Na República Checa actualmente temos uns 5000 infectados por coronavirus e case una ducia de mortes, co cal a cifra está bastante ben, en comparación con outros países europeos, sobre todo e por desgraza con España. As medidas de contención e hixiene tomáronse bastante axiña o que axudou a non propagar o virus moi rápido e a que os hospitais o poidan soportar bastante ben. De feito agora, nos hospitais checos se están acollendo enfermos provenientes doutros países.

Como en moitos países europeos, as tendas están pechadas, tamén os restaurantes e cafeterías, negocios...coa diferenza de que aquí permítennos camiñar pola rúa sen preguntarnos a onde imos e tamén podemos facer deporte ou camiñar polos parques e pola natureza, así que estes días que fai bo tempo hai bastante xente na rúa. Con diferenza a España, aquí é obrigatorio o uso de mascarilla na rúa, no transporte e en sitios públicos. De feito, estes días estendeuse de forma viral un video do goberno checo que incentiva o uso da mascarilla incluso máis alá das fronteiras checas, sen embargo non está moi claro a relación do uso da mascarilla co relativamente pouco número de infectados aquí. Pero a verdade é que a xente respeta moito esa norma e toda a xente leva a mascarilla e mantén unha distancia prudente.

O goberno checo vai comezar os próximos días a levantar algunha prohibición e ver así como avanza a cousa. A min persoalmente paréceme moi precipitado. A verdade é que aquí lévase bastante ben a cuarentena debido a que se pode saír un pouco á rúa, aínda que non é recomendable. Persoalmente eu vou traballar todos os días ó laboratorio porque non me topo con moita xente de camiño, e os laboratorios son bastante seguros, en comparación con, por exemplo, os supermercados onde se xunta máis xente, aínda que non chegamos os niveis de España fai algunhas semanas.

Con todo isto, esperemos que esta situación finalice o antes e o mellor posible. E que as consecuencias económicas, sociais e psicolóxicas non sexan moi acusadas. Moito ánimo a todos!