sábado, 21 de marzo de 2020

Germán Pérez | Licenciado en Física | Aveiro

Licenciatura en Física (2005) | UVigo
Doutor en Fisica (2010) | UVigo
PostDoc no Departamento de Física | UVigo

A pandemia do Covid-19 na rexión centro de Portugal onde vivo está en un termo medio entre as principais zonal afectadas que é Porto e Lisboa. Atá a data do 21 de marzo temos 137 casos detectados, aproximadamente 5 veces menor que que as zonas mais afectadas. 

A percepción ate agora é que o Covid-19 está a golpear con menor intensidade. O sistema de saúde de momento non chegou a unha situación de sobrecarga, con 135 persoas ingresadas no total do pais, 35 de eles na UCI. 

A sensación, polo menos na zona centro, é de aparente normalidade con as medidas de protección que se van tomando de forma paulatina. Con todo, a tendencia dos casos positivos vistos en España e Italia, fixo que en Portugal comezaran a tomar medidas drásticas esta semana, con o confinamento nas casas, peche de bares e restaurantes, pequenos comercios e o control das fronteiras. Esta situación fai imposible saír do pais, só posible para traballadores na fronteira ou transporte de material. A semana pasada xa se notou a escaseza nos supermercados, mais ben debido a compra compulsiva de produtos básicos e de limpeza como papel, alcol e xabón. Na rexión de Aveiro onde eu vivo, o abastecemento e transportes públicos funcionan sen problema aínda que con moita menos xente pola rúa. A este escenario contribúe a falta de turistas que acostuman visitar Aveiro, especialmente españois da zona centro e oeste que linda con a fronteira portuguesa. 

No meu caso levo unha semana completamente pechado na casa e atento as redes de noticias e os contactos con os meus compañeiros da universidade. Precisamente na Universidade de Aveiro onde traballo, comezaron a organizarse para axudar basicamente os servizos sanitarios e para facilitar o tele traballo. En relación con a axuda sanitaria, dende os departamentos organizaron recollida de material de todos os laboratorios para levar a hospitais e centros de saúde batas, luvas, máscaras de protección ou glicerol. No que se refire o traballo, o coordinadores dos grupos enviaron información diaria a través de correo electrónico y videoconferencias para impartir titorías e consellos de como impartir as clases dende plataformas do tipo Moodle, Microsoft Teams ou mesmo Facebook. 

A miña posición na universidade, dedicada só como investigador no ámbito da física computacional, permíteme traballar e organizar o meu grupo de traballo dende casa. Con todo, o meus compañeiros de laboratorio experimental tiveron que pechar portas e dedicarse a escrita e lectura de artigos dende casa. Falando con algún dos meus colegas da Universidade que imparten docencia, comezaron esta semana a impartir clases virtuais dende as plataformas mencionadas anteriormente. De todas formas, aínda aparece algún problema de conexión, especialmente derivado da calidade de rede que cada un ten na casa e a sobrecarga a que se ven as propias plataformas virtuais. Tamén chegáronme noticias da docencia en secundaria con reunións virtuais entre profesores para organizar as clases e forma de avaliar e traballar con os alumnos e se está a avanzar con éxito neste sentido.

venres, 20 de marzo de 2020

Aloia Romaní | Licenciada en CC e Tecnoloxía dos Alimentos | Braga

Licenciada Ciencia e Tecnoloxía dos Alimentos (2007) | UVigo
Enxeñaría Técnica Agrícola (2005) | UVigo
Mestrado Universitario en Ciencia e Tecnoloxía Agroalimentaria (2009) | UVigo
Doutora (2011) | UVigo
Researcher assistant na Universidade do Minho (Braga) desde 2012

La Universidade do Minho tomó medidas sobre el cierre de la universidad una semana antes que la Universidade de Vigo, ya que se había detectado un caso positivo en el edificio de Historia. 

A pesar de haber menos casos confirmados que en España, se están movilizando rápidamente para que no ocurra lo mismo. Los supermercados están muy poco masificados, controlando quien entra y poniendo líneas para mantener la distancia entre personas. La farmacia a la que tuve que acudir, disponía de un servicio por whatsapp para hacer los pedidos y no tener que esperar en la fila por los medicamentos, mandando las recetas por mensaje. 

Tuve fiebre el miércoles día 18 de marzo y para recibir asistencia sanitaria hay que llamar a un número SN24 en el que te preguntan los síntomas y te dan recomendaciones para no saturar los servicios médicos. Al día siguiente pude acudir a mi centro de salud, en el que había rigurosas medidas de seguridad, me facilitaron una mascarilla, me preguntaron mis síntomas (dónde había estado, les dije que en Galicia hacia menos de 14 de días, pero sin contacto que yo sepa con alguien enfermo, comprobaron si tenía dificultad respiratoria, y me preguntaron si tenía tos). Al no presentar todos los síntomas, comprobaron que era una amigdalitis y me recetaron antibióticos. El trato fue como si pudiera estar contagiada. 

Mi sensación es de bastante respeto por las normas establecidas y de más o menos  calma. Yo llevo dos semanas trabajando desde casa, pero... no sé cómo va a evolucionar. El colegio de los niños solo fue suspendido hace una semana. Las profesoras intentan mandar ejercicios y poder establecer algún contacto vía skype, whatsapp con la profesora y el resto de los alumnos, para no perder el contacto.

Pero lo de salir al balcón a animar el ambiente no se hace... son demasiado muy tranquilos.

Pablo F. Medina | Enxeñeiro de Telecomunicación | Cambridge

Enxeñaría de Telecomunicación (2013) | UVigo
Principal Engineer en Cambridge Consultants (Inglaterra)

Ao tempo que estou escribindo esta crónica, estou escoitando a Boris Johnson introducir novas medidas para loitar contra o COVID-19. O goberno está forzando o peche de bares, teatros, ximnasios e centros comerciais. Esta é un pouco a tónica que estamos vivindo aquí, inicialmente o goberno non tomou ningunha medida, pero vendo que a situación está empeorando día a día tamén as restricións do goberno. Ao mesmo tempo que se están a anunciar medidas para apoiar as empresas economicamente e evitar despidos debido a esta extraordinaria situación. 

No aspecto persoal eu penso que e inevitable non estar preocupado, é moita a incerteza que estamos vivindo. E como bos seres humanos, e mais difícil vivir cando non sabes o que te espera ao dobrar a esquina. As medidas que estou tomando son traballar desde casa, e evitar situacións sociais, saio da casa só para facer exercicio. 

E digo “estou” porque non é obrigatorio, non todo o mundo está a facer o mesmo. É importante saber que no Reino Unido o goberno só está a aconsellar medidas, non impoñelas. Non hai policía nas rúas mandando xente para casa e calquera pode saír se así o desexa.  Nada está prohibido, pero piden a colaboración da cidadanía. 

Sorprendeume moito a resposta das empresas aquí en Cambridge. Na miña opinión, tardaron moito en tomar medidas. É verdade que se o goberno non o aconsella, non “deberían” facer nada, e tamén podo ver o impacto económico que causa nunha empresa mandar os seus empregados para casa, pero desafortunadamente co COVID-19 estamos falando dalgo máis que diñeiro. Pero tamén entendo que algunhas das decisións foron tomadas co obxectivo de manter os traballos da xente, o problema é que a xente primeiro ten que sobrevivir para logo manter o traballo. 

A noticia positiva é que temos grupos en Facebook onde xente en confinamento pide axuda se necesita comida ou medicamentos, especialmente para a xente maior ou en risco debido a outras condicións de saúde. Estes grupos están divididos por zonas na cidade (polo menos en Cambridge) e facilita moito a axuda para aqueles que mais o necesitan.

En xeral, isto é o que temos, moito do que está pasando está fora de meu control, eu só podo protexerme e esperar que o que fago sexa suficiente para evitar contraer o virus. Tamén sei que as miñas accións poden ter importantes repercusións noutra xente e iso é outra motivación para levalas a cabo. Eu fágoo “por min e por todos os meus compañeir@s” e perdoade a comparación, pero isto non para de recordarme a aquel ultimo/a compañeiro/a que cando era pequeno salvaba ao resto xogando a “pita”. Desafortunadamente, hoxe todos temos a oportunidade de ser esa persoa.

xoves, 19 de marzo de 2020

Alejandro Cadarso | Enxeñeiro Industrial | Milán

Enxeñaría Industrial (2007) | UVigo
Director de Operacións AM en Cofle Group (desprazado en Turquía)

Produción industrial
A produción industrial das fábricas non parou. Con maior ou menor normalidade o traballo continúa, adaptándose  á situación con medidas excepcionais de illamento. 

Entre as medidas adoptadas pola industria, destaca:
- Extensión do teletraballo ao máximo posible.
- Redución do persoal de oficina ao mínimo, aplicando axustes como a rotación de persoal de oficina que combinan o teletraballo, traballo presencial e período vacacións.
- Aumento, sempre que posible, do número de turnos produtivos para diminuír a cantidade de traballadores simultáneos nas zonas de traballo en planta.
- Redución ao mínimo imprescindible das reunións presenciais.
- Peche das visitas non programadas e redución das mesmas ao mínimo indispensable.
- Limpeza e desinfección frecuente das áreas de traballo.

Lombardía, a “zona cero”
A situación nesta rexión, especialmente nalgunha área como Bérgamo, é moi crítica. Así sendo, o seu hospital, Papa Giovanni XXIII, un moderno complexo hospitalario aberto en 2012, está nunha situación dramática, pois chegou ao punto do colapso sanitario; isto é, con todos os postos de UCI ocupados, incluíndo as novas camas creadas pola situación de emerxencia. Alén diso, detéctase a falta de equipamentos (respiradores), elementos de protección (máscaras) e todo tipo de material sanitario. Varias empresas víronse na necesidade de reconverter a súa produción para elaborar este tipo de material. As vítimas mortais da pandemia acumúlanse, sendo transportados polo exército para incinerar.

Confinamento total
Na Rexión da Lombardía e, en xeral, en toda a Italia, a xente está concienciada da necesidade de quedar confinada nas súas casas e as rúas das vilas e cidades están desertas. Esta semana esperábase que as drásticas medidas tomadas polo goberno comezasen a causar efecto, mais polo momento os casos de contaxio continúan a aumentar de forma exponencial. Porén, nos últimos días móstrase algún sinal de esperanza, pois a porcentaxe de aumento diminuíu a respecto do dia anterior.

luns, 16 de marzo de 2020

Mariana Toussaint | Grao en Comercio | Roma

Mariana Toussaint 
Grao en Comercio (2015) | UVigo 
Mestrado en Comercio Internacional (2016)| UVigo 
PhD candidate en Análise Económica e Estratexia Empresarial 
Traballa no Dpto. de Pesca e Acuicultura da Organizacion das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO) en Roma 

Hace dos semanas yo estaba regresando de un viaje de trabajo a mi casa, en Roma, donde vivo desde hace casi 4 años. Hace una semana podía salir de mi casa con toda libertad. Es verdad que hace una semana las cifras del coronavirus se iban disparando día con día, hora a hora, minuto a minuto. El coronavirus para aquel entonces había puesto a Italia en el punto de mira de muchos países, sobre todo a nivel internacional, esto hizo que familiares, amigos y conocidos mostraran su preocupación, incluso inquietud sobre la situación actual en Italia. 

Italia lleva oficialmente siete días de cuarentena, donde solo los servicios a domicilio, supermercados y farmacias continúan activos en sus actividades. Es verdad que, al inicio, antes de que se tomaran todas las medidas de seguridad, hubo un miedo y una psicosis colectiva principalmente por la incertidumbre de qué pasará o cómo se llevarán a cabo todas estas medidas. También es verdad que ha habido mucho amarillismo, por parte de la prensa y de los medios de comunicación, para meter miedo a nivel internacional, ya que lo que estaba pasando en Italia, sobre todo con el tema de los supermercados no era del todo cierta.  

Al final, las medidas que se han tomado no están mal, quedarse en casa, trabajando y ponerte al día con cosas que llevabas tanto tiempo queriendo hacer pero no podías, ya fueran por motivos de tiempo o quizás estar metido en el tráfico. Es verdad que, al principio, muchas personas no entendían la importancia de quedarse en casa, pero creo ahora la gente que lo está viviendo, como en el caso de España, lo empieza a comprender más.  

HAY QUE QUEDARSE EN CASA, principalmente esta medida es para que los hospitales, médicos, enfermeros y auxiliares puedan salvar vidas, HAY QUE QUEDARSE EN CASA para no saturar a los hospitales, porque puede ser que quizás no te contagies del covid-19 pero puede ser que te pase algo y necesites de los servicios médicos. HAY QUE QUEDARSE EN CASA porque es importante ser un civil responsable y empático. 

Yo, me quito el sombrero ante Italia, por ser el primer país en Europa y en occidente en tomar medidas, que aunque en su día parecían extremas, al final resultaron ser las más acertadas, pero sobre todo por poner a sus ciudadanos antes que a su economía, como han hecho otros países.