xoves, 2 de abril de 2020

Ángel Álvarez | Dr. Enxeñeiro Industrial | Trondheim

Enxeñeiro Industrial, esp. en Mecánica (2011) | UVigo 
Doutor (2016) | UVigo
Investigador na Universidade Noruega de Ciencia e Tecnoloxía (NTNU) en Throndheim

A situación xeral en Noruega é dun confinamento moito máis flexible que en Galicia. Houbo peche xeral de colexios e garderías, moita xente está traballando desde as súas casas e houbo unha cancelación de maior parte de tráfico aéreo internacional (non así do nacional). Existen recomendacións nos supermercados en canto a distancias de seguridade, hixiene, etc., pero en xeral non existe escaseza de produtos. Por outro lado, en Noruega está permitido o paseo, practicar deporte ao aire libre, etc. Tal é o nivel de permisividade con certas actividades que en Trondheim, cidade na que eu vivo, houbo saturación dos autobuses cara as pistas de esquí mentres en Galicia xa se estaba entrando no estado de alarma. Desafortunadamente o tempo non dá tregua e non é sinxelo aproveitar esta vantaxe que temos en Noruega. 

Nas universidades, que é o que me atangue a nivel laboral, houbo tamén un peche case completo. A docencia pasouse a dixital para o que resta de semestre, incluíndo exames e avaliacións. Houbo un esforzo moi importante por parte da nosa universidade, NTNU, para formar en tempo récord ao profesorado nas diferentes ferramentas para facer posible esta docencia en liña. 

Outra medida adoptada polas universidades norueguesas foi a restrición do acceso aos laboratorios e a redución ao máximo do persoal técnico nos mesmos. Isto implica que só se poden rematar os experimentos que xa comezaran antes desta situación, pero non se poden realizar aquelas campañas xa programadas pero non iniciadas. Ademais obrigou á reformulación dos Traballos Fin de Grao e de Mestrado que tiñan actividades experimentais para que os alumnos podan realizar todas as tarefas sen acceder ás instalacións universitarias.  
  
Para min como investigador e neste momento concreto non existe unha gran diferenza entre o traballo desde casa ou nunha oficina. A meirande parte das miñas actividades implican estudos numéricos, dimensionamento de equipos, preparación de informes, etc., e dispoño de todas as ferramentas e accesos desde o salón da miña casa. Porén, vinme afectado pola anulación dun congreso e pola máis que probable cancelación dunha reunión en Dinamarca dos colegas que participamos nun proxecto europeo en sistemas con bombas de calor con refrixerantes naturais. Algo positivo que podemos sacar desta situación é darnos de conta de que algunhas das reunións e viaxes de traballo que se facían poden aforrarse ou substituírse por unha reunión virtual. 

Diego Campos | Diplomado e Graduado en Traballo Social | Colonia

Diego Campos Seijo
Diplomatura en Traballo Social (2003)
Grao en Traballo Social (2014)
Traballador Social nunha casa de acollida para menores refuxiados non acompañados para a asociación Auf Achse KJSH desde xullo de 2014 en Colonia (Renania do Norte-Vestefalia) 

Con respecto ao Coronavirus, coido que en termos xerais a situación en Alemaña estáse a levar dun xeito máis laxo, no senso de que as medidas adoptadas non foron tan drásticas coma noutros países.

En NRW (Nordrhein-Westfalen/Renania do Norte-Vestefalia), o estado no que resido, as escolas están pechadas dende o pasado 13 de marzo ata despois das vacacións de Pascua (20 de abril). As universidades (o cal aféctame persoalmente, xa que estou matriculado para o vindeiro semestre de verán) tiveron que retrasa-lo mesmo un mes, que estaba previsto para o 30 de marzo. Así mesmo, dende o día 17 están pechados os comercios (salvo os esenciais), os restaurantes (que só traballan a domicilio ou “para levar”), centros deportivos e de lecer, etc.

Penso que, en xeral, durante os primeiros días da crise moi poucos alemáns tomaron a problemática en serio, pese a que as autoridades recomendaban precaucións. Tivo que intervir Angela Merkel na televisión pública o día 18 para recalcar que o pais atópase ante o maior reto da súa historia dende a Segunda Guerra Mundial, e que como tal debería ser tomado pola poboación.

Non foi ata o pasado domingo día 22 cando, tras reunión telemática da Chanceler cos Ministerpräsidenten dos dezaseis Bundesländer, establecéronse unha serie de medidas de protección de obrigado cumprimento a nivel federal (hai que recordar que ao ser unha república federal cada Land/Estado pode decretar as súas propias medidas e que poden variar en función da situación de cada un). Entre elas, está a de permanecer nos domicilios sempre que sexa posible, podendo saír, xa sexa ao traballo ou a pasear ou a facer deporte, como máximo de dous en dous (as reunións de tres ou máis persoas non están permitidas) e mantendo unha distancia de alomenos metro e medio. Renunciouse polo tanto ao confinamento total, o cal as autoridades tentan evitar polo de agora, quizáis tendo en conta a súa historia recente, así como as negativas consecuencias que unha medida así traería consigo.

Con respecto á baixa mortalidade que está a rexistrar o pais, non parece haber unha explicación concreta. En contra das publicacións de que Alemaña non está a contabilizar correctamente as defuncións (o cal parece non ser certo), o Instituto Robert Koch explica que entre os diversos motivos pódense atopar tanto a robustez do sistema hospitalario, que presenta un maior ratio de camas de UCI por habitante (29/100.000 hab.), coma a grande capacidade das autoridades para realizar probas a poboación (uns 500.000 por semana). Ademais, aseguran que a idade media da poboación infectada e moito menor que noutros países (cerca do 80% de infectados son menores de 60 anos).

No meu caso, ao tratarse o Traballo Social dunha profesión “imprescindible” teño que seguir exercendo, se ben baixo unhas condicións máis favorábeis (menos horas semanais sen redución salarial, maior protección hixiénica, etc).  Por outra banda, persoalmente optei por non saír de casa máis que para o estritamente necesario (traballar, mercar, facer de deporte), ademais de utilizar o meu coche para desprazarme, prescindindo do transporte público.

mércores, 1 de abril de 2020

Jorge Sánchez | Licenciado en Ciencias do Mar | Stavanger

Jorge Sánchez Borque
Licenciatura en Ciencias do Mar (2007) | UVigo
Senior Geologist en Norwegian Petroleum Directorate (NPD) en Stavanger

En Noruega, los contagios empezaron más o menos a la vez que en España y en un principio se podían seguir hasta gente que había estado de viaje en el norte de Italia o Austria.

En cuanto hubo un par de casos en los que no se sabía bien de donde provenía el contagio, el gobierno decidió “cerrar” el país poco a poco. Empezaron prohibiendo eventos de mas de cien personas y lo fueron ajustando cada día. Se han cerrado muchos comercios por la situación, y muchos de ellos no volverán a abrir cuando esto pase. Hoy en día se pide a la gente que se queden en casa y no se puede estar en la calle en grupos de más de cinco personas (sin contar miembros de la familia). La situación está más o menos controlada.

En Noruega tenemos la suerte que la densidad de población no es muy alta y que las ciudades crecen en superficie y no en altura, por lo que hay un buen distanciamiento social de entrada y yo creo que esa es una de las razones por las que podemos salir a la calle y hacer cosas en el exterior. 

Los colegios, guarderías y universidades están cerradas, pero hay seguimiento de los docentes a los niños. Los colegios y guarderías tienen unos servicios sociales (no educativos) mínimos para aquellos niños que tienen a los padres (los dos) trabajando en los llamados servicios esenciales (hospitales, alimentación, etc). Este no es mi caso, así que en casa tenemos, además de mi trabajo, guardería, colegio y un bebé.

El NPD (Norwegian Petroleum Directorate) está organizado de tal manera que casi todo el trabajo se puede hacer desde casa. Solamente una serie de servicios mínimos, como el departamento de IT o aquellos geólogos que interpretan sísmica a diario pueden ir a la oficina, siempre que se respeten una serie de normas, como que no puede haber más de personas en las salas comunes o estableciendo rotación de personal. Cada semana cambian quien puede ir a la oficina y quien se queda en casa. Todo el mundo tiene asumido que esta situación va a seguir más allá de Semana Santa, que es la fecha que nos han dado los políticos.

Ahora que se acerca la Semana Santa y es muy popular ir a cabañas en la montaña a esquiar, el gobierno ha prohibido ir a éstas para evitar que municipios pequeños se vean sobrepasados por la cantidad de gente. 

En general, se pide sentido común y buena higiene. Una cosa que me está llamando la atención es la cantidad de anuncios que hay en la televisión donde se pide que gente con educación sanitaria (médicos, enfermeros, etc.) se inscriban en una bolsa de trabajo, para poder ayudar si es necesario

Otra cosa, el hospital de Oslo ha empezado un proyecto para estudiar los hábitos de los noruegos en reuniones y transporte para intentar entender cómo se contagia el virus. A la vez que se intenta ver la cantidad de contagiados asintomáticos que hay. En los hospitales solo se hace test a médicos con síntomas y enfermos ingresados. 

A Noruega, además del Covid-19, le ha afectado muchísimo la bajada de precio del petróleo ya que mucha de la actividad del país depende de este. A la vez, las exportaciones de salmón van muy bien.

Ana Carracelas | Licenciada en Filoloxía Hispánica | Baixa Saxonia

Ana Carracelas Estévez
Licenciatura en Filoloxía Hispánica (2004) | UVigo
Vive e traballa part time como coidadora de nenos nun colexio e como profesora de español na Universidade Popular (VHS) na Baixa Saxonia

Mediante esta breve crónica quiero describir mi vivencia personal de la situación del COVID-19 en la región de Baja Sajonia (Alemania), ya que no todas las medidas se aplican en todas las zonas. Mientras en el estado federado de Bayern y en el de Baden-Württemberg hay un confinamiento total, al igual que en España o Italia, en el resto del país no.

Desde el pasado 16 de marzo permanecen cerrados todos los centros escolares, así como universidades, escuelas de formación profesional e incluso las guarderías. 

Los medios de transporte también se vieron afectados y se redujo tanto el horario de los autobuses como el de los trenes. Así como se impulsa el uso del vehículo propio para desplazarse al centro de trabajo.

En cuanto al sistema sanitario también se implementaron nuevos protocolos. Por un lado se suspenden pruebas y citas que no son urgentes y por otro lado, se realizan más trámites telefónicamente como la baja por un resfriado, por ejemplo.

El ocio se ha restringido bastante. Hoteles, restaurantes (excepto servicio a domicilio), cines, teatros y centros deportivos permanecen cerrados. Así mismo fueron cancelados todos los eventos y fiestas.

En el sector laboral también se han adoptado diversas medidas. Por un lado, se ha implementado el teletrabajo, por otro, se adaptan las jornadas laborales en función de la carga de trabajo y, debido al descenso de la producción en algunos de los sectores, las empresas aplican el Kurzarbeit (el gobierno paga el 60% ó el 67% del salario de las horas no trabajadas) para evitar el cierre de las mismas. 

La forma de comprar ya cambió radicalmente en febrero, donde, algunos por temor a caer enfermos y no poder salir de casa, y otros por el miedo, comenzaron a realizar Hamsterkäufer (compra de productos básicos) y así fueron desapareciendo de las estanterías la harina, la pasta, la sopa, los precocinados y un clásico de esta era; el papel higiénico.

Muchos se preguntan cuáles son las claves de la baja mortalidad (de momento) en el país, desgraciadamente no las conozco, pero una puede ser su gran capacidad de analizar muestras y la brevedad con la que dan los resultados. O quizás la cuarentena preventiva en caso de estar en contacto con alguien infectado. O tal vez el clima (aquí la primavera no se dejó sentir muchos días todavía y de momento la gente pasa mucho tiempo en sus hogares). O que hay más medios sanitarios (más hospitales, camas y UCIS), no obstante, al igual que en otros países, también hay falta de personal sanitario para paliar la situación. 

La economía se ralentiza cada día un poco más, pero la vida continúa y se abre paso, incluso en estos momentos de incertidumbre.

martes, 31 de marzo de 2020

Iago Vázquez | Enxeñeiro Técnico Industrial | Bremerhaven

Iago Vázquez
Enxeñaría Técnica Industrial, esp. en Electrónica Industrial (2012) | UVigo
Vive e traballa en Bremerhaven (Bremen)

Dende o ano 2012 estou traballando en Alemaña, e agora mesmo, dende febreiro do 2020, na cidade de Bremerhaven na empresa Symex GmbH & Co. KG.

No que se refire a dentro da empresa teño que dicir, que o tema da pandemia de COVID-19 tomouse de forma seria dende o primeiro momento, chegando incluso a dividir a xente en dous turnos de traballo, e nos casos posibles, a realización do teletraballo.

Por desgracia, no que se refire a vida cotiá non se pode dicir o mesmo. As únicas medidas reais que se tomaron foron o peche de parques, garderías, escolas e universidades, manter unha distancia de seguridade de 1,5m e non tocar a ninguén. Eu tan só podo falar da miña experiencia en Bremerhaven, e por desgracia, continuamos vendo todos os días grupos de xente nas rúas e nos parques, o transporte urbano ateigado de xente igual que nos supermercados.

Para rematar, dicir que os datos que está publicndo Alemaña, penso realmente que non son reais, xa que continuamente estamos escoitando testimonios de xente e conocidos que teñen a súa parella infectada na casa, e non se fai ningún test a ningunha outra persoa.